هنوز هم اينجا منتظر نشسته ام. چه رهگذرانی که گذشتند و گفتند برو يا حتی با ما بيا.

   اين ها که هيچ نمی دانند، هيچ. نمی دانند که اينجا ماندنم تنها به شوق شنيدن آوازت ست. تو بخوانی و من سکوت کنم؛ خيره به دوردست ها، همان دوردست هايی که رهگذران را در خود جای می دهد.

خروش سيل بی رحم تنهايی صدايش در گوشم می پيچد که از پس کوچهی احساس من ديشب گذر کرده .

درخت سبز مهرم ريشه کن کرده. و از اميد رنگ تيره ای بر بوم من مانده.

نه از شادی سراغی هست نه از مرگی که يک دم خاموشم سازد. که از فرياد دست بر دارم. دگر حتي توان فرو در فكر رفتن هم نيست. انگاري سيل من را هم با خودش تا دور دست ها برده. خودم از من جدا گشته . خوب بنگر در سخنهايم تلخند تقصیر خودم هم نيست.كه اي تنهاي بي مقدار چرا حالا كه او رفته من رفته خودت اينجا شكستي؟

 دور تر بهتر نبود، نزديك آن گور. كاش خوابم مي برد، مرگ مي ديدم، دست در دامنش مي انداختم، قسم بر زندگان مي دادمش تا مرا هم تا دور دست ها با خودش مي برد. چه بايد كرد كه خوابم نيست، آهم نيست، حتي جان راهم نيست.

همه چيز همان لحظهاي آغاز شد كه همه چيز پايان يافت، در يك لحظه تاريخ بلندي رقم خورد كه مكتوب آن صفحات بسياري براي نوشتن نياز داشت، تاريخ فصول متفاوتي داردو هر فصل به دست فردي يا گروهي رقم خواهد خورد، ولي دست او بسي پرتوان بود كه توانست داستاني بنويسد بدين بلندي، با چند فصل تنها در يك لحظه.

نميفهميدم با چه زباني سخن ميگفت اما اين كه مرا به سمت سرازيري مرگ روانه ميكند محسوس بود، سحر بود، خواب بود، توهم بود! نميدانم تنها ميدانم كه نميدانستم چگونهاست هيچ نميفهميدم جز مبهمات. تلاشي نميكردم، از خود هيچ واكنشي نشان نميدادم، و لحظات مرا به كام مرگ فرو ميبرد، وقتي خويش را بر تخت سپيد بيمارستان يافتم، همه چيز برايم مرور شد، و اشك بر صورتم گام بر ميداشت، به جنس اشك كه ميانديشيدم، متوجه نكتهاي ميشدم، او ميغلطيد، بر گونه هايم، و به سمت گود ترين نقطه حركت ميكرد، و هيچ اعتراضي نداشت او به كام نيستي فرو ميافتاد اما بي اختيار سكوت ميكرد و از خويش هيچ مقاومتي نشان نميداد، او تا زماني ميتوانست زنده بماند كه بر روي گونه هايم باقي بماند ولي باز هم ميمرد ليك ميتوانست لحظات بيشتري تاب بياورد ولي نوعي جنون در چشمان براق اين اشك موج ميزد، انگار ميخواست هر چه زود تر خود را به پرتگاه برساند او خيلي تلاش مي كرد، و چنين شد! با اينكه بي اختيار ولي با اشتياق بر سرعت خود ميافزود، او را در ابتدا درك نميكردم، چرا كه ديوانه اش ميخواندم، ولي اكنون ميفهمم! چرا كه او نيز مرا ديوانه خواند، آري او مرا ديوانه خواند چون مرا درك نميكرد، من خويشتن را بي اختيار ولي با اشتياق به لبه پرتگاه مرگ ميرساندم، تنها كافي بود با سطح سفيد ملحفه روي تشك برخورد كند آن لحظه همه چيز پايان يافته بود، من نيز چون او بودم، ولي انگار درصد جنون در من ناخالصي داشت من به سرعت آن قطره اشك به پرتگاه نرسيدم، برق چشمانم جسارت برق چشمان اشك را نداشت، و هنوز جسارت سقوط در خود نيافته بود.

صدای قدم هایش چه سخت می لرزاند

تهی فضای راهرو را.

صدای قدم هایش را می شنوم.

به این سو می آید باز.

به سمت سلولی که شکنجه گاه من است.

شلاقی دردست دارد.

با هرقدمی که برمی دارد

شلاق را به دیوارها و زمین می کوبد.

می خواهد بیشتر بترساندم.

وارد می شود و دررا سریع و با حرکت یک پا پشت سرش می بندد.

تا کی می خواهد شکنجه ام کند!

تا کی می خواهد عذابم دهد!

دست هایم را به تخت بسته است.

با قدم هایی کوتاه اما کشداربه سمتم می آید.

روی تخت کنارم می نشیند.

و من حتی زحمت نگاه کردن به او را به خود هموار نمی کنم.

چرا که صورت اوشمایل فرشته ی عذابی است که درتنهایی هم رهایم نمی کند.

روی صورتم خم می شود.

لطافت گیسوانش را برصورتم می افشاند.

و آرام در گوشم می خواند که باید دوستش بدارم.

اگرچه نفرتی بی پایان ازمن به دل دارد.

آنگاه لب هایش را می لغزاند در تهی گاه دهانم

و همچون مهمانی ناخوانده بر سفره ی لبانم و زبانم می نشیند.

و عجب مهمان سیری ناپذیری است.

دهان ازدهانم برنمی گیرد و در عین حال رخت عریانی به تن می کند.

و مرا هم رخت عریانی می پوشاند.

تمام مدت با چشمانی کاملا ً باز به من خیره است.

می خواهد لحظه لحظه ی زجر کشیدنم را شاهد باشد.

و من با دستانی بسته هیچ از پس نفرت او بر نمی آیم.

می خواهد تا آخرین خشت ویرانم کند.

و در نهایت شقاوت خنجر گداخته ی دستانش را در جای جای تنم فرو می کند.

از خواب می پرم.

مدت هاست این کابوس را می بینم که

جای من و او عوض شده است.